UNIZO roept de week van 1 tot 5 juni uit tot de ‘Week van de Freelancer’. De zelfstandigenorganisatie vraagt daarmee meer aandacht voor “hét statuut van de toekomst“. Het doet me terugdenken aan de eerste reacties die ik kreeg toen ik voltijds voor mijn zelfstandige activiteit ging.

Twee reacties hebben me lang verbaasd:

  • “Leuk, dan kan je zelf voor je zoontje zorgen.”/ “Ah, dan heb je meer tijd voor je zoontje.”
  • “Gelukkig kan je financieel terugvallen op het inkomen van je vriend.”

De eerste kreeg ik afgelopen weekend nog eens gepresenteerd. In het begin vond ik ze grappig. Maar na een tijdje begon er iets te wringen. Ik ben er nog maar pas achter waarom: samen suggereren ze dat ik als jonge moeder een stap terug zet om huisvrouw te worden. Mijn zelfstandige activiteit wordt blijkbaar beschouwd als een verzameling klusjes die ik erbij neem om wat extra te verdienen. Sindsdien reageer ik bijzonder prikkelbaar op dat soort commentaren. Ze stroken helemaal niet met de werkelijkheid of met het beeld van mezelf als zelfstandige.

Freelancen: een stap vooruit

Ik zette de stap naar het freelancebestaan om heel andere redenen dan mijn zoontje. Voor mezelf betekende het een stap vooruit in mijn persoonlijke ontwikkeling, de kans om mijn loopbaan echt in eigen handen te nemen. Ik wou me volledig wijden aan mijn talen en het schrijven. Als werknemer vormde dat steeds maar een deel van mijn takenpakket. Ik wou ook autonomer zijn in mijn contact met klanten.

Na bijna een jaar geeft de praktijk me daarin gelijk. Ik kies min of meer mijn projecten. Ze zijn erg gevarieerd en ik hou van het rechtstreekse contact met ondernemers. Ik school mezelf constant bij in hetgeen ik interessant vind, wat mijn zaak natuurlijk ten goede komt. Met het lagere inkomen als starter heb ik voorlopig vrede.

Meer autonomie betekent ook meer verantwoordelijkheid. Freelancen vraagt discipline, misschien wel meer dan wanneer je tussen 9 en 5 ergens moet opdagen. Ik moet zelf klanten zoeken, hen overtuigen, diensten vlekkeloos binnen de deadlines afleveren, facturen opstellen én opvolgen. Hoe zou ik dat in hemelsnaam doen terwijl er een kind rondloopt? Dat gaat dus netjes naar de onthaalmoeder.

Door mijn flexibele werkschema ben ik wel de zwakste (of net sterkste?) schakel wanneer het mis loopt. Kind ziek of onthaalmoeder met verlof? Ik schuif wel met mijn uren. De laptop kan ook ’s avonds aan. Maar wees gerust: ik geraak vlotjes aan een 40-urenweek.

Partner is geen financiële hangmat

Om bovengenoemde redenen zou ik de stap ook als alleenstaande gezet hebben. Ik lichtte mezelf goed in, stelde een financieel plan op, checkte de status van mijn spaarrekening en besloot de sprong te wagen. Mijn partner heeft weinig te maken met mijn beroepskeuzes, al is het leuk meegenomen dat hij erachter staat. Ik volg mijn boekhouding nauwkeurig op en grijp in waar en wanneer dat nodig is. En dat is niet door bij de partner om geld te vragen.

Mijn belangrijkste back-up is een universitair diploma taal- en letterkunde. Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze daarin hebben geïnvesteerd. Mocht de spaarrekening tot het nulpunt geraken, dan kan ik tijdelijk les geven of een andere job zoeken. Het besef dat ik niet volledig weerloos op de arbeidsmarkt stond, betekende een bevrijding voor mij. De angst om te falen werd plots een pak kleiner. En met enige trots mag ik zeggen: plan B werd nog niet opgestart.

Twee verschillende werelden

Waar komen die reacties dan vandaan? Ligt het aan een gebrekkige kennis over de wereld van zelfstandigen? Nagenoeg iedereen in mijn omgeving is werknemer. Freelancers zijn bovendien een pak onzichtbaarder dan horeca-uitbaters, winkels of KMO’s, … Voor velen lijkt het moeilijk te vatten dat ik thuis effectief werk. Meer dan een bureau, een goede planning en wat stilte heb ik nochtans niet nodig. Vooral die planning is belangrijk. Zonder red je het als freelancer niet.

De opmerkingen over mijn zoontje komen vooral van vrouwen. Zijn ze de uiting van hun eigen verlangen om werk en gezin anders te combineren? Want ik moet toegeven: eens je de nodige discipline hebt, is van thuis uit werken gemakkelijk. Geen onderhandelingen over flexibele uren, gedaan files en afgeschafte treinen. Ik ga mijn kind om 5u bij de onthaalmoeder ophalen en werk, indien nodig, verder wanneer het gaat slapen.

Toch blijft het knagen: krijg ik die reacties omdat ik een jonge moeder (en dus vrouw) ben? Gelooft men echt dat mijn ambitie niet verder reikt dan het huisvrouwendom? Of dat een jonge vrouw geen zaken kan doen? Laat een ding duidelijk zijn: hoe graag ik mijn zoontje en partner ook zie, mijn horizon reikt echt wel verder dan mijn mooie keuken. Ik klus niet zomaar wat bij. Mijn klanten verdienen meer dan dat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *