Animo standpunt, samen met Maite Morren, n.a.v. de Internationale dag tegen racisme en discriminatie.

Tijdens de Internationale dag tegen racisme en discriminatie moet Animo vaststellen dat verschillen op basis van geslacht, huidskleur, seksuele identiteit, handicap, leeftijd, … alomtegenwoordig blijven. Belgische vrouwen verdienen gemiddeld nog steeds 22% minder dan mannen. Slechts 4% van de Vlaamse Parlementsleden behoort tot een etnisch-culturele minderheid, terwijl deze minderheden ongeveer 10% van de bevolking uitmaken.

Animo pleit daarom op 21 maart voor een inclusieve samenleving, voor een maatschappelijk project dat stereotypes en discriminatie onderuit haalt. Binnen die visie wordt iedereen gelijkwaardig behandeld en krijgt ieder eindelijk dezelfde kansen. Deze inclusieve samenleving vraagt in de eerste plaats een enorme mentaliteitsverandering. Ze omarmt diversiteit in al haar vormen in plaats van haar als een bedreiging of een verwerpelijk iets te zien.

 

Diversiteit is de realiteit

We vragen bedrijven hun mannelijke, blanke bedrijfscultuur aan te passen. Zowel vrouwelijke als mannelijke werknemers hebben behoefte aan meer flexibiliteit om hun werk met hun privéleven te kunnen combineren. Bedrijfsleiders moeten beseffen dat aandacht voor een goed privéleven werknemers juist meer en niet minder gemotiveerd maakt.

Mannen en vrouwen, nieuwe Belgen, oudere werknemers, holebi’s, mensen met een handicap. Diversiteit is de realiteit, benut het potentieel voor iedereen, in plaats van de uitdaging uit de weg te gaan.Dat organisaties meer oog horen te hebben voor diversiteit is voor ons linkse jongeren vanzelfsprekend.Ze trekken zo een bredere groep talenten aan en versterken hun band met de maatschappij, die divers is.

En wanneer de vraag “Primeert kwaliteit dan niet op diversiteit?” komt, stellen we graag de vraag naar de competenties van zij die op dit moment de raden van bestuur van Belgische bedrijven domineren. Wat maakt deze blanke mannen in een pak  zo’n goede bestuurders? Hoe kunnen bestuursleden die in een hele resem besturen zetelen hun werk nog goed uitvoeren? De hele Dexia-affaire zet aan tot nadenken…

 

Geen excuustruzen of excuusallochtonen, maar echte partners

Diversiteit is de realiteit. Daarom moet zeker de politiek streven naar een inclusieve samenleving. Bij elke beleidsbeslissing moet de impact op verschillende doelgroepen nagegaan worden. De huidige besparingsmaatregelen, bijvoorbeeld, dreigen vooral de meest kwetsbare groepen in onze samenleving te treffen. Om de belangen van deze doelgroepen duurzaam in het beleid te verankeren moeten ze beter in beslissingsorganen vertegenwoordigd worden.

Volksvertegenwoordiger zijn, betekent meer dan   een mandaat van de kiezer hebben. De kiezers, die zijn divers. Onze verkozenen horen dan ook  hun diversiteit te vertegenwoordigen en werkelijk voeling te hebben met hun leefwereld. Politieke partijen dienen dus nog meer op zoek te gaan naar diversiteit. Voor ons geen excuustruzen of excuusallochtonen, maar mensen met een diverse achtergrond die daarvoor ook gewaardeerd worden binnen hun partij en het politieke systeem. Dat is toch logisch in een diverse samenleving?

 

Voorbij het wij-zij-denken

Volgens Animo hebben media een belangrijke rol te spelen in de komst van een meer inclusieve samenleving. We willen dat ze de diverse bevolkingsgroepen in de eerste plaats correct, en niet overwegend negatief of stereotiep in beeld brengen. Ze dienen informatie als ‘allochtoon’ of ‘homo’ te vermijden als die irrelevant is. Het stelt bepaalde bevolkingsgroepen in een slecht daglicht als de berichtgeving negatief is. Wanneer een blanke, hetero Belg een misdrijf pleegt, wordt hij toch nooit zo omschreven?

Media leven van nieuws en conflict. Toch moet een simpel wij-zij-denken vermeden worden. Onze maatschappij zit genuanceerder in elkaar. De openbare omroep heeft hierin een voorbeeldfunctie, aangezien ze met belastinggeld werkt. We zijn dan ook blij dat ze zich een striktere naleving van de quota voor de vertegenwoordiging van vrouwen en allochtonen opgelegd heeft.

 

Geen verdeel en heers

Rechts speelt handig in op de verschillen binnen onze samenleving om verschillende bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten. Animo vraagt daarom meer aandacht voor ‘intersectionaliteit’, het samenvallen van meerdere discriminatiegronden in één problematiek. Voor ons gaat een documentaire als ‘Femme de la rue’ niet over seksisme of racisme, maar over beiden die in een complexe realiteit samenvallen en een genuanceerde oplossing vragen. We kunnen ook niet aanvaarden dat bijvoorbeeld allochtone vrouwen zich onderaan de arbeidsmarkt bevinden omdat ze dubbel afwijken van de norm van de blanke, mannelijke werknemer.

 

Quota als noodzakelijk kwaad

Ten slotte vindt Animo dat quota tijdelijk nodig zijn om onevenwichten in de politiek, economie, media, universitaire wereld, … recht te trekken. Vrijblijvende stimuleringsmaatregelen blijken te vaak niet te werken. We menen dat quota ingevoerd kunnen worden voor elke groep die omwille van een niet-overbrugbaar verschil achtergesteld wordt, dus ook op basis van seksuele identiteit, leeftijd of handicap.

Diversiteit is de realiteit. In plaats diversiteit te negeren, of te proberen minderheden aan de zijlijn van de maatschappij te parkeren, pleiten wij als linkse jongeren er voor om te kiezen voor werkelijk samen-leven in een inclusieve maatschappij. Noodzakelijke stappen hiervoor zijn: meer oog voor diversiteit op de werkvloer, politici die de diversiteit van onze bevolking vertegenwoordigen en respecteren, een media die alle inwoners van ons diverse land een faire behandeling garandeert. In afwachting van de perfecte samenleving waarin diverse talenten gelijk gewaardeerd worden lijken, quota ons een noodzakelijke stap. Wie echt gaat voor een inclusieve maatschappij houdt het niet bij vrijblijvende steunbetuigingen op de lange baan, maar gaat voor maatregelen die meteen een verschil maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *