“Animo vindt het bijzonder wrang dat instellingen die jarenlang zonder verpinken grote risico’s met miljoenen euros namen, bijna weigeren een klein woningkrediet aan een werkende jongere te verlenen.”

Stel: je bent jong en je hebt al een tijdje een job (gelukzak!). Je hebt bovendien een aardig spaarpotje bijeen gespaard. Je besluit op zoek te gaan naar een eigen stek. Hotel mama was leuk, maar je wil op eigen benen staan. Of je huurt al een tijdje, maar beseft dat je je huurgeld volledig kwijt bent aan een ander. Een bescheiden appartementje is al voldoende (je hebt maar een beperkt budget). Een klein berekeninkje leert dat je met de gemiddelde huurprijs voor een appartement (500-700€) een lening voor de aankoop van dat kleine appartementje zou kunnen afbetalen. Dan zal de aankoop wel simpel zijn, toch?

Mis! De banken zijn tegenwoordig als de dood om leningen aan jongeren te verstrekken. Steeds vaker vragen ze dat de ouders van twintigers voor 10% mede-eigenaar worden van de woning die ze willen kopen en de bijhorende lening onderschrijven. En dit bovenop de in pandgeving van inkomsten (loon, e.d.) en de hypotheek (waardoor de bank de facto eigenaar van de woning blijft tot alle schulden afbetaald zijn) die de bank al vraagt! Zo staan de ouders volledig borg voor de schulden van hun kinderen.

Animo merkt dat het ook niet langer volstaat dat je een bedrag spaart voor de aankoopkosten. Kandidaat-eigenaars moeten 10% tot zelfs 20% van de aankoop zelf financieren. Nagenoeg onmogelijk voor een jongere of iemand met een laag loon! Animo vindt het bijzonder wrang dat instellingen die jarenlang zonder verpinken grote risico’s met miljoenen euros namen, bijna weigeren een klein woningkrediet aan een werkende jongere te verlenen.

Ze zetten daarmee een zelfstandige toekomst voor onze jongeren onder druk en vergroten de ongelijkheden binnen onze samenleving. Jongeren worden veroordeeld thuis te blijven wonen tot ze een partner gevonden hebben of moeten zich tot een dure huurmarkt wenden. Hun huurgeld verrijkt de mensen die de luxe hebben meer dan een woning te bezitten. Enkel de kinderen van welwillende, kapitaalkrachtige ouders slagen er nog in een eigen woning te kopen. Pittig detail: ook zij worden gestraft. Wanneer zij voldoende verdienen en hun ouders uitkopen, moeten ze 2,5% van de waarde van de woning aan de fiscus betalen.

Animo stelt vast dat jongeren weer eens voor de bankencrisis opdraaien. Na de toenemende jeugdwerkloosheid, de druk op de budgetten voor onderwijs en sociale zekerheid, is het nu de beurt aan diegenen die het geluk hebben te werken. Jongeren krijgen nog maar weinig cadeau in onze samenleving. We vragen ons af waar topbankiers het lef halen hun cadeaus op te eisen.

We willen een overheid die zich niet laat intimideren door de grootbanken. Wij betalen allemaal mee voor hun crisis en mogen wat terugeisen. Woningkredieten horen weer op een redelijke basis toegekend te worden: met een haalbare eigen inbreng, de normale waarborgen en een leefbare schuldlast. De verzekering gewaarborgd wonen moet beter bekend gemaakt worden. Banken moeten ze zelf ter sprake brengen in een kredietgesprek. Ze werkt tenslotte in hun eigen voordeel. Ouders horen niet te tekenen voor de leningen van hun kinderen.

Een eigen, zelfs bescheiden woning is ons ticket naar een zelfstandige toekomst. Ze vormt in België de beste waarborg tegen armoede en een mooie aanvulling op ons karige pensioen. Daar wil Animo als jongerenorganisatie voor kunnen blijven tekenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *